ไหน ๆ ก็ผ่านเข้ามาสู่เดือนแห่งความรักทั้งที ขอลองเขียนบทความดี ๆ ที่เกี่ยวกับความรักมาให้อ่านกันบ้างดีกว่า อาจจะชวนอ๊วกไปสักนิด แต่เชื่อว่าใครหลายคนก็คงเคยคิดและรู้สึกเช่นเดียวกัน ^^
ความรักที่แท้จริง...ไม่มีข้อกำหนด ไม่สามารถใช้กฎข้อบังคับใด ๆ มากะเกณฑ์หรือคาดคะเนได้ จะมีก็แต่เราเท่านั้นแหล่ะที่เข้าใจ ว่าความรักรูปแบบไหนที่ทำให้ใจของเรามีความสุขได้ ไม่ว่าจะเป็นรักแบบสมหวังหรือรักเค้าข้างเดียวแห้งเหี่ยวหัวโต แต่การที่ได้มีความสุขกับความรัก ได้ห่วงใย ได้คิดถึง สิ่งเหล่านี้ก็มีอนุภาพมากพอ ที่จะเปลี่ยนโลกของใครคนนึงให้กลายเป็นโลกใบใหม่ได้ในพริบตา
ความรักดี ๆ ไม่มีขาย แต่หาซื้อได้ด้วยใจเท่านั้น คนเราถ้าอยากจะได้อะไร ก็ต้องแลกมาด้วยสิ่งที่มากว่าหรือมีค่าเท่าเทียมกัน ความรู้สึกของคนก็เป็นสิ่งมีค่า เมื่อเวลาที่เรารู้สึกรักใคร เรื่องเล็ก ๆ ก็มักกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาได้ในทันที ห้วงเวลาแห่งความรักนั้นมันช่างมีความสุข อบอุ่น อ่อนหวานละมุน เจาะลึกเข้าไปในจิตใจทำให้พรุน จนแทบจะละลายเลยทีเดียว
ความรัก...เป็นเสมือนแรงผลักดัน ที่ช่วยให้เราอยากจะฝ่าฟันและมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกใบนี้ ความสุขทางจิตใจที่ไม่อาจจะไม่มีใครเข้าใจ แต่เราสามารถตีความหมายของมันออกมาได้อย่างชัดเจน ถ้าไม่เคยมีความรัก คงไม่มีวันรู้ ว่าการได้เฝ้ามองดูคนที่เรารัก มันทำให้เรามีความสุขมากขนาดไหน แค่ได้เดินผ่าน แค่ได้มองหน้า แค่ได้สบสายตา ก็ช่วยทำให้วันเวลาในแต่ละวันมันเกิดคุณค่าขึ้นมาแล้ว
ความรักไม่มีระยะเวลาและไม่สามารถบอกได้ว่า ต้องรักถึงเท่าไหร่จึงจะถึงขีดสุดท้ายของความรัก อาจจะเป็น 10 ปี 20 ปี หรือไม่มีกำหนดเลยก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่า เรายังสุขใจที่จะกอดเก็บความรักนั้นเอาไว้ ได้นานมากแค่ไหน ยิ่งถ้าเป็นความรักครั้งแรก ต่อให้เวลาผ่านไปหรือมีใครผ่านเข้ามา ก็อยากจะปิดกั้นไม่ให้มันโผล่ขึ้นมาจากห้วงลึกในจิตใจได้
ยามที่คุณมีความรัก ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำให้เรารู้สึกแย่แค่ไหน มันจะผ่านไปอย่างว่องไวคล้ายกับลมพัด แต่ในทางกลับกัน เวลาที่เค้าทำให้เรารู้สึกดี ช่วงเวลาเหล่านี้จะถูกตีประทับเข้าไปในจิตใจ และเมมโมรี่เอาไว้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความหมายขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
เวลาที่เรายิ้มหรือหัวเราะ ความสุขจะถูกส่งผ่านออกมาจนทำให้ผู้คนรอบข้างสามารถรับรู้ได้ ราวกับว่า เสียงข้างในใจมันดังออกมา ผสมผสานกับถ้อยคำและแววตา ที่เราสื่อสารออกมาโดยไม่รู้ตัว
ความรักนอกจากจะทำให้เรามีความสุขมหาศาล แต่มันก็สามารถแปรเปลี่ยน ไปเป็นความทุกข์ที่เกินจะต้านทานได้ด้วยเหมือนกัน สังเกตุง่าย ๆ ที่ตัวเราเอง เวลาที่ต้องห่างไกลกับใครสักคนที่เรามีความรู้สึกรักและผูกพันธ์ เรามักจะพร่ำบอกกันว่าคิดถึงและห่วงใย แต่ใครจะไปรู้ ว่าข้างในใจ อาจจะมีแต่ความกลัวและความกังวลซ่อนเอาไว้ก็ได้ ความสุขเริ่มเปลี่ยนเป็นความทุกข์ การปล่อยวางก็กลับกลายเป็นเรื่องของความถูกผิด ยิ่งมากเข้าก็ยิ่งทำให้เรากลายเป็นคนไม่มีเหตุผลไปเลย สุดท้ายความรักที่เคยมีค่าก็กลายเป็นแค่เรื่องเศร้า ๆ ที่ทำให้เราเสียน้ำตาได้...ก็เท่านั้นเอง
เพราะฉะนั้น ถ้าเราคิดจะมีความรัก ก็ต้องรู้จักที่จะเรียนรู้ และปรับตัวให้อยู่ในโลกแห่งความรักนั้นให้ได้ ถึงแม้ความจริง การทำให้คนอื่นมีความสุขจะไม่ได้ช่วยให้เรามีความสุขในทุก ๆ ครั้ง แต่ถ้าเราลองมองย้อนกลับมาข้างหลัง ในวันที่เราเคยมีความสุขกับความรัก มันก็จักทำให้เราเข้าใจ และยอมรับในการเปลี่ยนแปลงของความรักที่ไม่เคยควบคุมได้...ตลอดเวลา
